Mijn verhaal

"Mama, kom eens kijken."

Een stem door de gang. Net iets te hard, net iets te blij. Ik hoor hem elke dag, tientallen keren. En op een middag hoorde ik ineens dat hij anders klonk. Een beetje ouder.

Mijn telefoon staat vol foto's van mijn twee kinderen. Daar zie ik ze groeien, plaatje voor plaatje. Maar hun stemmen zitten ergens in een filmpje dat ik bijna nooit meer open. Een stem verandert sneller dan een foto. En je merkt het pas als het al gebeurd is.

Daar begon Liefs, Marlou. Met één vraag: hoe geef je een stem een plek waar je hem elke dag tegenkomt?

Het antwoord werd een kleine vierkante foto voor op de koelkast. Daar waar het leven gebeurt, tussen het boodschappenlijstje en de tekening van school. Houd je telefoon ertegen en je hoort wie erop staat. Je moeder die je naam zegt, zoals alleen zij dat doet. De lach van je zus. Jullie ja op de trouwdag. Je kind, precies zoals het nu klinkt.

Een foto laat zien hoe het eruitzag. Een stem laat je horen hoe het voelde.

Elke magneet maak ik met de hand. Ik print je foto, pers hem op de magneet en zet je boodschap op het chipje erachter: je stem, een video of een paar geschreven regels. Een losse magneet gaat daarna in een zacht fluwelen zakje, met een kaartje in een envelop met lakzegel.

Dat kaartje eindigt zoals al mijn kaartjes eindigen: met "Liefs," en een naam. Kijk eens goed naar die komma. Het is een hartje met een staartje. Daarin zit alles wat je niet in woorden vangt, maar wel hoort in een stem.

En Marlou? Dat zijn de eerste letters van de namen van mijn kinderen. Hun stemmen wil ik ook nooit kwijt.

Liefs, Samia